Frits Hommersom met groene bril

Een geval van hele grote bloemkolen

Dit artikel gaat over een bepaling in polisvoorwaarden die veel voorkomt,  namelijk met betrekking tot elektrolytische corrosie. Deze is doorgaans uitgesloten van de dekking, soms expliciet en soms onder het kopje “geleidelijke inwerking van buitenaf”. Dat er echter ook situaties zijn waarbij je als bootbezitter toch recht hebt op een schadeuitkering/dekking leert de navolgende casus.

Toen meneer Smits zijn Bavaria 300 sport op de wal zette, bleek dat er op de Z-drive grote ‘bloemkolen’ waren opgebloeid. Het begin van een gevecht om deze schade door corrosie te verhalen. Direct nadat Smits de corrosie aan zijn aandrijving constateert, meldt hij de schade bij zijn tussenpersoon. De verzekeraar laat een expertise uitvoeren. Er blijkt een volledige kortsluiting tussen de Z-drive en de aarde van de walstroomaansluiting te bestaan. Deze is ontstaan door een aardedraad tussen de acculader en het motorblok. De expert concludeert dat er sprake is van een schade als gevolg van een langzaam werkende invloed. Normale slijtage dus – en de verzekeraar wijst daarom de claim af. Smits stelt daarentegen dat er sprake is van een van buiten komend onheil – juist het soort zaken waarvoor je een verzekering neemt. De verzekeraar wijst opnieuw af, met de stelling dat er sprake is geweest van een elektrochemische corrosie (‘roesten’ van het aluminium) door geleidelijke inwerking van vervuild buitenboordwater.

Vervolgens doen allerlei instanties en experts onderzoeken. Een deskundige concludeert dat de directe aardeverbinding van de walvoeding via de acculader met de motor ervoor zorgt dat de installatie elektrisch ‘vastzit’ aan de omringende schepen. Deze expert concludeert dat een dergelijke schade in zo’n korte tijd (7 maanden) heeft kunnen ontstaan, omdat op een gegeven moment naast Smits andere buurschepen zijn komen liggen: twee stalen schepen waar eerst een houten en een polyester jacht lagen. De grotendeels van aluminium gemaakte Z-drive heeft gefungeerd als anode voor deze stalen schepen. Een arbiter wordt benoemd. Die concludeert dat er sprake is van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, mede door de toepassing van onjuiste anodes en de aanwezigheid van de stalen schepen. Maar zonder de doorverbinding van de aarde naar de motor, terwijl er geen scheidingstrafo tussen zit, zou de schade niet zijn ontstaan.

Toch wijst de verzekeraar ‘op de automatische piloot’ de claim af, vanwege de genoemde geleidelijke inwerking van vocht. Ook krijgt Smits nog het verwijt dat hij onvoldoende voor zijn schip heeft gezorgd. Smits komt dus niet verder en schakelt mr. Hommersom in. Die laat een onpartijdig deskundige benoemen door de rechtbank (we zijn inmiddels ruim twee jaar verder). Deze deskundige stelt: “de oorzaak is een combinatie van elektrolytische corrosie door het spanningsverschil tussen de walaarde en het water waar het schip in ligt, en elektrolytische corrosie veroorzaakt door zwerfstroom ten gevolge van het afmeren van stalen schepen in de directe nabijheid. De corrosie is extreem.” Ook trekt hij de conclusie dat Smits goed voor zijn schip heeft gezorgd. Nog steeds weigert de verzekeraar en Smits gaat dagvaarden. Zijn stelling blijft dat de schade wel is gedekt door de polisvoorwaarden, omdat het een van buiten komend onheil is. Bovendien valt het niet onder de geleidelijke inwerking van vocht, en kan het dus niet met een beroep op die polisvoorwaarde worden uitgesloten.

De rechtbank moet uiteindelijk vaststellen wat ‘geleidelijke inwerking van vocht’ precies is en gaat die omschrijving verder uitpluizen. Dat leidt tot de vaststelling dat hiervan sprake is wanneer vocht binnendringt in een bepaald materiaal, waardoor dat materiaal van binnenuit beschadigd raakt.

De stelling dat corrosie per definitie een geleidelijke inwerking van vocht inhoudt, mag de verzekeraar van de rechter niet gebruiken als grond om de claim af te wijzen. Vocht was hooguit één van de factoren. Met de conclusie van de deskundige in de hand bevestigt de rechtbank, dat de corrosie is ontstaan door het spanningsverschil tussen walaarde en het water waar het schip in lag. Ook volgt de rechtbank de stelling dat Smits zijn schip goed onderhouden heeft. De rechtbank concludeert bovendien dat bij twijfel over de uitleg van eenzijdig door de verzekeraar opgestelde polisvoorwaarden, die in het nadeel van de verzekeraar moeten worden uitgelegd. Daar zijn al eerder uitspraken over geweest. Dus moest de verzekeraar de schade aan Smits uitbetalen. Uiteindelijk lag tussen de eerste schadeclaim en het vonnis van de rechtbank ruim 3,5 jaar!

Tip: Elektrolytische corrosie komt vaker voor dan je denkt. Controleer of de boordinstallatie juist is aangesloten. Controleer ook de anodes en let op wanneer de buurschepen worden vervangen door schepen van een ander materiaal, met name als dat van niet-metaal naar metaal gaat.

Delen

Frits Hommersom met groene bril

“Je hebt recht op een advocaat die zegt waar het op staat!“

Om de gebruiksvriendelijkheid van de website te optimaliseren wordt gebruik gemaakt van cookies. Wanneer u deze website bezoekt, gaat u akkoord met de privacy- en cookieverklaring.